10/23/2019
چهارشنبه، ۰۱ آبان ۱۳۹۸
رویای دور از دسترس رسیدن به رکورد المپیک برای دو و میدانی زنان

رویای دور از دسترس رسیدن به رکورد المپیک برای دو و میدانی زنان

در حالی که یک سال تا بازی‌های المپیک 2020 باقی نمانده است، زنان دو و میدانی‌کار ایران هنوز در رویای دور از دسترس کسب سهمیه باقی مانده‌اند و تا رسیدن به رکورد ورودی این رقابت‌ها باید مسیری طولانی را بپیمایند.

اعتمادآنلاین|فدراسیون دو و میدانی به تازگی مسابقات لیگ باشگاه‌های کشور را برگزار کرد که رکورد برخی از ملی‌پوشان نسبت به رقابت‌هایی که پیش از آن حضور یافتند، کاهش یافته بود.

 

زنان دو و میدان‌ کار ایران مدت‌های مدیدی است که در رویای دور از دسترس رسیدن به رکورد المپیک هستند اما تا رسیدن به این آرزو مسیر طولانی را در پیش دارند.

 

یکی از دلایلی که رسیدن به این هدف بزرگ را برای دو و میدانی زنان ایران دور از دسترس می‌سازد، نبود امکانات اولیه برای آنان  است.

 

زنان ورزشکار ایرانی وقتی از ابتدایی‌ترین امکانات چون زمین تمرین، مربی، ماساژور، مربی تغذیه، روانشناس و تجهیزات ورزشی بی‌بهره باشند، قدم در مسیری می‌گذارند که انتهای آن به جاده‌ای خاکی، خالی از سکوهای قهرمانی و رکوردهای المپیکی است.

 

کسب سهمیه المپیک دشوار است و رسیدن به آن از نظر «لیلا رجبی» برای زنان ایران با وجود چنین شرایطی امکان پذیر نیست. وی در المپیک 2012 لندن و 2016 ریو سهمیه ورود به بازی‌های المپیک در پرتاب وزنه را دریافت کرد.

 

رجبی پیش از این  در زمینه رکوردهای ملی پوشان گفته بود: نفرات اصلی تیم ملی ایران در رشته دو و میدانی با رکوردهای جهانی فاصله زیادی دارند. به این دلیل که ثبت رکود ورودی المپیک بسیار بالا است و برای برطرف کردن این مشکل باید سرمایه‌گذاری طولانی مدت باشد. در حال حاضر نمی‌توانیم به این ورزشکاران بگوییم که به سرعت رکورد ورودی المپیک را کسب کنند زیرا این امر نیازمند برنامه‌ریزی هشت ساله است. ضمن فراهم کردن امکانات و شرایط استاندارد تمرینی باید ملی پوشان در اردوهای مستمر حضور داشته باشند تا بتوانند ورودی المپیک را کسب کنند.

 

اما تنها این عوامل نمی‌تواند راه افتخار آفرینی را برای دو و میدانی کاران هموار سازد. مورد دیگری که باید به آن توجه کرد انتخاب درست ورزشکار برای ماده‌های مختلف در دو و میدانی است. اینکه مسئولان استعدادیابی یا مربیان در برگزیدن استعداد برتر یک ماده انتخاب درستی داشته باشند، به رشد دو و میدانی زنان البته با وجود امکانات لازم می‌توان امیدوار بود.

 

مورد دیگر را باید در ضعف آموزش مربیان ماده‌ها خلاصه کرد. موضوعی که باید به آن توجه شود و لازمه رشد یک ورزشکار، آموزش‌های درست و بروز مربیان آن است. فدراسیون نقش مهمی در ارتقای دانش آنان دارد و اگر چنین زمینه‌ای فراهم نشود، نمی‌توانیم به اهداف والای دو و میدانی زنان دست یابیم.

 

تمامی این شرایط در کنار یکدیگر سنگی بزرگ در مسیر زنان دو و میدانی‌کار قرار داده است که اکنون نمونه آن را می‌توان در رکوردهایی مشاهده کرد که برای کسب ورودی المپیک، راه طولانی را باید بپیمایند. تا بازی‌های المپیک 2020 زمان زیادی باقی نمانده است اما با مقایسه رکوردهای آنان با رکورد ورودی المپیک می‌توانیم به این نتیجه برسیم که ورود به این بازی‌ها برای زنان ایرانی به رویایی دور از دسترس تبدیل شده است.

 

در بررسی رکوردهای دو و میدانی‌کاران، میرزا طبیبی 90 سانتی‌متر با ورودی المپیک فاصه دارد. وی رکورد 3 متر و 60 سانتی‌متر را در لیگ باشگاه‌های کشور در شهریور ماه 98 به ثبت رساند که از 2 رکورد قبلی نیز پایین‌تر آمده است.

 

کاردان نیز  12 متر و یک سانتی‌متر تا رسیدن با المپیک باید رکورد خود را افزایش دهد. رکورد وی در  لیگ باشگاه‌های کشور، 50 متر و 2 صدم سانتی‌متر بود که پایین‌تر از 2 رکورد پیشین است.

 

همچنین آرانی 19 متر و 38 سانتی‌متر با ورودی المپیک فاصله دارد. رکورد وی در لیگ باشگاه‌های کشور 51 متر و 96 سانتی‌متر بود که از 2 رکورد قبلی پایین‌تر آمده است.

 

دستاربندان نیز باید رکورد خود را تا رسیدن به ورودی المپیک یک دقیقه و 43 ثانیه و 15 صدم ثانیه افزایش دهد. آخرین رکورد او در لیگ باشگاه‌های کشور 2 دقیقه و 16 ثانیه و 35 صدم ثانیه بود که روند نزولی را طی کرده است.

 

منبع: ایرنا

موضوعات مرتبط
دیدگاه ها