6/5/2020
جمعه، ۱۶ خرداد ۱۳۹۹
در ویدئوتیتر «اعتمادآنلاین» ببینید:

ناتورالیسم چیست؟

طبیعت‌گرایی یا ناتورالیسم (Naturalism) جنبشی هنری با ماهیت فلسفی است که در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم توسط برادران کنگور و به ویژه امیل زولا از فرانسه شروع شد.

اعتمادآنلاین| مینا جزایری- طبیعت‌گرایی یا ناتورالیسم (Naturalism) جنبشی هنری با ماهیت فلسفی است که در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم توسط برادران گنکور و به ویژه امیل زولا از فرانسه شروع شد.

 

ناتورالیسم به لحاظ فلسفی به این معناست که تنها قوانین و نیروهای طبیعت (نه قوانین و نیروهای فراطبیعی) در جهان فعال‌اند.

 

ناتورالیست‌ها معتقدند: تمام پدیده‌های هستی، در طبیعت و در محدوده دانش عملی و تجربی جای دارند و هیچ چیز در ورای ماده، وجود ندارد.

 

اصول مکتب ناتورالیسم عبارتند از:

 

علم‌گرایی: آنچه اندیشه ناتورالیستى را تشخص مى‌بخشد، ایمان راسخ و صریح به علم و روش‌هاى مشاهده و آزمایش است.

 

به عبارت دیگر، ایمان به اصالت روش‌هاى تجربى در آفرینش متون ادبى و تحلیل آن است. ناتورالیسم را باید «فرمول کاربرد علم جدید در ادبیات» دانست.

 

اخلاق‌ستیزی و زشت‌نگاری: ناتورالیسم قیامى علیه پیش‌داورى‌ها و قراردادهاى اخلاقى و مذهبى بود.

 

پیروان این مکتب سانسورى را که جامعه بر بخشى از مظاهر طبیعت و زندگى اعمال کرده بود، در هم شکستند و از چیزهایى سخن گفتند و مناظرى را تشریح کردند که تا آن زمان در آثار ادبى راه پیدا نکرده بود.

 

سخن گفتن از زشتى‌ها و پیامدهاى فقر و بى‌عدالتى در آثار چارلز دیکنز آغاز شد و در آثار امثال زولا به اوج رسید.

 

براى نخستین بار، عشق به صورت خواست جسمانى و جنسیت به عنوان یک تجربه مشروع در آثار ادبی مطرح شد.

 

توجه مفرط به جزئیات: از نظر ناتورالیست‌ها، حقیقت تنها از طریق بررسی دقیق اشیا و مکان‌ها به دست مى‌آید.

 

از نظر آنها تنها آنچه دیده مى‌شود، مهم است نه شنیده‌ها.

سادگى و صمیمیت زبانى: یکی دیگر از ویژگى‌هاى ناتورالیسم زبان صمیمى و نزدیک به زبان محاوره ناتورالیست‌هاست.

 

در حقیقت، اولین بار ناتورالیست‌ها بودند که در نقل‌قول‌ها و گفت‌وگوهاى شخصیت‌هاى آثارشان سعى کردند از جملات و تعبیراتى استفاده کنند که در زبان روزمره و عادى مردم جارى است.

 

موضوعات مرتبط
دیدگاه ها